POLSKIE  TOWARZYSTWO
PRAWA  WYZNANIOWEGO


Al. Racławickie 14 p. 701;  20-950 Lublin;
KRS 0000311635    NIP 7123136491    REGON 060396971
Bank Zachodni WBK   94 1500 1520 1215 2007 7670 0000

PTPW

Streszczenia artykułów z tomu 8 PPW

 

Marek Bielecki

STATUS PRAWNY NIERUCHOMOŚCI NALEŻĄCYCH DO BYŁEJ EPARCHII PRZEMYSKIEJ OBRZĄDKU GRECKO- -RUSIŃSKIEGO W OBECNYCH GRANICACH POWIATU HRUBIESZOWSKIEGO, NA TLE LOSÓW KOŚCIOŁA GRECKOKATOLICKIEGO W POLSCE 

W momencie wyjazdu ludności ukraińskiej ze swoich domów, na terenie powiatu hrubieszowskiego przestał praktycznie funkcjonować obrządek wschodni. Pozostawiony przez kościelne osoby prawne majątek stał się „łakomym kąskiem”, dla ówczesnych władz w momencie kiedy przeprowadzano reformę rolną mająca zbudować nowy ustrój.
W większości charakteryzowanych przypadków nacjonalizacja dokonała się na mocy decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Hrubieszowie, poprzedzonej orzeczeniem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie o bezprzedmiotowości istnienia poszczególnych parafii. Należy jednakże zauważyć, że proces ten dokonał się kilkanaście lat wcześniej, po faktycznym przejęciu poszczególnych obiektów i oddaniu ich w ręce różnych podmiotów. Rzeczone decyzje były jedynie potwierdzeniem istniejącego stanu rzeczy i z formalno-prawnego punktu widzenia nie wnosiły nic nowego. Państwo nacjonalizowało bowiem majątek po raz wtóry. Po raz pierwszy nastąpiło to na mocy wspominanej już ustawy z 12 marca 1958 r. o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego. Wszystko to świadczy o powszechnie panującym wówczas bałaganie i braku szacunku do stanowionego prawa.
Kościół greckokatolicki przetrwał w Polsce, chociaż jest nieobecny w powiecie hrubieszowskim, pomimo licznych i bardzo często niesprawiedliwych oskarżeń, kierowanych w jego stronę. W okresie istnienia Polski Ludowej, stał się ofiarą prowadzonej polityki historycznej, która niesłusznie w całości, starała się utożsamiać wszystkich jego przedstawicieli z bestialstwem, jakiego dopuszczali się nacjonaliści ukraińscy.
Po zaistnieniu zmian w Polsce z trudem udało mu się odzyskać część swego stanu posiadania. W głównej mierze możliwe było to dzięki funkcjonowaniu nieistniejącej już Komisji Majątkowej, a w związku z trudną sytuacją na Ukrainie i emigracją ludności, pojawia się również szansa na odbudowanie jego zaplecza osobowego. 
  
STATUS OF THE PROPERTY BELONGING TO THE GREEK-CATHOLIC EPARCHY OF PRZEMYŚL, IN THE PRESENT AREA OF HRUBIESZÓW ADMINISTRATIVE DISTRICT, IN THE BACKGROUND OF HISTORICAL CHANGES OF THE GREEK-CATHOLIC CHURCH IN POLAND

The compilation writes into the stream of research being conducted by the author into the field of legal status of Byzantine-Ukrainian Catholic Church in Poland and Ukraine. The subject of the present article is the characteristic of the legal status of the property belonging to the Greek-Catholic Eparchy of Przemyśl, in the present area of Hrubieszów administrative district, in the background of historical changes of the Greek-Catholic Church in Poland. The research consists of two essential parts: the first one – historical background and the second one the analysis of particular cases.

Keywords: Greek-Catholic Church, Ukrainian Greek-Catholic Ceremonial 



Paweł Borecki

PAŃSTWO LAICKIE W ŚWIETLE DOROBKU WSPÓŁCZESNEGO KONSTYTUCJONALIZMU EUROPEJSKIEGO

We współczesnej Europie przeważają państwa świeckie. Upowszechnieniu zasady państwa świeckiego sprzyja w Europie zróżnicowanie religijno-światopoglądowe ludność, zwłaszcza duży na tle populacji innych odsetek  osób niewierzących. Zasada laickości państwa nie służy już do ograniczenia społecznego znaczenia religii, czy związków wyznaniowych. Państwa świeckie często współdziałają ze związkami wyznaniowymi w celach ogólnospołecznych. Sposób wyrażenia zasady świeckości państwa w aktach ustrojodawczych jest zróżnicowany – konieczna jest częstokroć kompleksowa analiza treści konstytucji. Wprost zasada państwa świeckiego jest wyrażona w konstytucjach ok. 14% państw europejskich. Laickość państwa często utożsamiana jest z zasadą rozdziału kościoła i państwa. W Europie istnieją jednak przykłady państw, które stanowią wyjątek od tej reguły. W sumie formuła rozdziału (oddzielenia) kościoła i państwa jest wyrażona w ok. 25% konstytucji państw europejskich. Często zasadę rozdziału w ustawach zasadniczych wyraża się w sposób zawoalowany. Za najważniejszą cechę państwa świeckiego uznaje się współcześnie zasadę jego neutralności światopoglądowe. Jest ona jednak rzadko wprost wyrażana w ustawach zasadniczych w Europie. Jej upowszechnienie to przede wszystkim zasługa orzecznictwa sądów konstytucyjnych oraz wypowiedzi doktryny prawa.  

SECULAR STATE IN THE LIGHT OF ACHIEVEMENTS OF THE CONTEMPORARY EUROPEAN CONSTITUTIONALISM

In today’s Europe is dominated secular state. Disseminating the principles of a secular state in Europe promotes the diversity of religious and philosophical population, especially large against the population of other interest non-believers. The principle of secular state no longer serves to reduce the social significance of religion or religious organizations. Your secular frequently interact with religious organizations for general public. A way of expressing the principle of secularism in acts constitutionals is diverse - it is necessary to often complex analysis of the content of the constitution. On the principle of a secular state is expressed in the constitutions of approx. 14% of European countries. State Secularism is often equated with the principle of separation of church and state. In Europe, however, there are examples of countries that are exceptions to this rule. In total formula allocation (the separation of) church and state is expressed in approx. 25% of the constitutions of European countries. Often the principle of the separation in the Basic Law expresses itself in a veiled. The most important feature of a secular state is considered a modern principle of the neutrality outlook. However, it is rarely explicitly expressed in the Basic Law in Europe. Its spread was mostly driven by the constitutional court decisions and statements of the doctrine of the law.

Keywords: secular state, the separation of church and state, principle of the neutrality, Europe



Jan Krajczyński

PRAWO OŚWIATOWE A AUTONOMIA SZKÓŁ WYZNANIOWYCH W ZAKRESIE NAUCZANIA I WYCHOWANIA

Bez trudu można zauważyć, że co rusz różne czynniki zewnętrzne, w Polsce i poza nią, usiłują ingerować w proces nauczania i wychowania realizowany w szkołach wyznaniowych. Wobec powyższego rodzą się pytania: Czy można w ogóle mówić o autonomii szkoły wyznaniowej w sprawach nauczania i wychowania? Jeśli tak, jaki posiada ona charakter? Co jest jej źródłem? Wreszcie, jaki posiada ona zakres? Autor prezentowanego opracowania usiłuje znaleźć odpowiedź na powyższe kwestie w przepisach prawa, które obowiązują w Polsce, w tym w tych, które zawarto w ratyfikowanych przez RP umowach międzynarodowych. 

EDUCATION LAW AGAINST THE AUTONOMY OF RELIGIOUS SCHOOLS IN THE SCOPE OF TEACHING AND UPBRINGING

It may be easily noticed that various external factors both in Poland and abroad tend to interfere with the teaching and upbringing process led in religious schools. Facing the above mentioned situation, the following questions arise: may one anyhow talk about any autonomy present in the religious school in terms of teaching and upbringing? If it is possible, then, what type of autonomy is it? What is the source of it? Finally, what is its scope? The author of the paper attempts to find an answer to the above mentioned questions in legal regulations binding in Poland, including the regulations that constitute a part of already ratified by the Republic of Poland international contracts.

Keywords: religious school, autonomy, teaching, upbringing



Katarzyna Krzysztofek

UPRAWNIENIA PRACOWNICZE KOBIET I MŁODOCIANYCH W WYBRANYCH KRAJACH ZATOKI PERSKIEJ W KONTEKŚCIE PRAWA SZARIATU

Szczególna pozycja kobiet i młodocianych w przepisach religijnych prawa szariatu skłania do przyjrzenia się, w jakim stopniu zasady ochrony kobiet i dzieci przekładają się na ich uprawnienia w zakresie stosunków zatrudnienia. Analizie zostało poddane prawodawstwo Arabii Saudyjskiej, Bahrajnu, Kataru, Kuwejtu i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Wszystkie te pięć państw Zatoki Perskiej, pomimo, że reprezentują model ścisłego powiązania państwa i religii (islamu), skodyfikowały prawo pracy. W kodeksach pracy wskazanych państw widoczne jest dążenie do ochrony kobiet i dzieci pozostających w stosunkach zatrudnienia m.in. poprzez wprowadzenie zakazów zatrudniania ich przy pracach ciężkich czy takich, które mogą wywołać u nich szkody fizyczne, duchowe czy moralne. Widoczne jest także nawiązanie do przepisów prawa szariatu, które uznają kobiety za słabsze od mężczyzn, wymagające opieki. Pomimo, że większość omawianych w artykule kodeksów pracy gwarantuje kobietom i mężczyznom równy dostęp do zatrudnienia, to w rzeczywistości postulat ten okazuje się trudny do zrealizowania i niejednokrotnie bywa pomijany.

EMPLOYEE ENTITLEMENTS OF FEMALE WORKERS AND JUVENILE WORKERS IN THE SELECTED GULF COUNTRIES IN THE CONTEXT OF SHARIA LAW


The specific position of women and juveniles in Sharia law encourages to check how far the rules protecting women and children are governing within the employment relationships. In the article there were analyzed the legislation of Saudi Arabia, Bahrain, Qatar, Kuwait and United Arab Emirates. All five mentioned Gulf countries, despite presenting model of close relationship between state and religion (islam), codified labour law. The labour law of mentioned countries seems to protect women and children who are engaged in the labour relations, for example by prohibiting employing them in hard works or in such works that may cause physical, spiritual or moral damage within that group of employees. Also could be seen the reference to Sharia law, that considers women as weaker than men, and because of this they are recognized to be in need of care. In spite of the fact that majority of the mentioned labour codes guarantees women and men equal access to employment, in reality that requirement is difficult to realize and is often ignoring. 
   
Keywords
: the Gulf countries, labour law, female workers, juveniles workers, Sharia law



Artur Mezglewski
 
UDZIAŁ ŚWIADKA URZĘDOWEGO W PROCEDURZE ZAWARCIA MAŁŻEŃSTWA W FORMIE WYZNANIOWEJ POD REŻIMEM NOWEJ USTAWY O AKTACH STANU CYWILNEGO 

Zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze ugruntowany został pogląd, iż osoba przyjmująca oświadczenia o zawarciu małżeństwa musi być prawidłowo umocowana. Konieczność właściwego umocowania czynnika oficjalnego niewątpliwie zachodzi również w przypadku zawarcia małżeństwa w formie religijnej. Dlatego też niezmiernie istotne jest ustalenie kryteriów określających właściwe umocowanie świadka urzędowego do przyjmowania oświadczeń o jednoczesnym zawarciu małżeństwa cywilnego i wyznaniowego.
Niniejsze przedłożenie składa się z trzech części. Pierwsza z nich ma charakter dogmatyczny i służy omówieniu stanu prawnego w omawianym zakresie w latach 1998-2015. W drugiej części scharakteryzowane zostały postulaty doktryny oraz inicjatywy ustawodawcze podejmowane w analogicznym okresie. W ostatniej części omówione zostały zmiany wprowadzone ustawą Prawo o aktach stanu cywilnego, która weszła w życie w dniu 1 marca 2015 r.
W artykule wykazano, że nowe przepisy nie tylko utrwalają, ale wręcz pogłębiają w obrocie prawnym stan niepewności w zakresie realizacji przesłanki koniecznej, dotyczącej udziału świadka urzędowego w procedurze zawarcia małżeństwa. Do obrotu prawnego wprowadzono wykaz stanowisk, których zajmowanie upoważnia do przyjmowania oświadczeń o wstąpieniu w związek małżeński, przy jednoczesnym pozostawieniu w mocy przepisów ustaw wyznaniowych, recypujących przepisy prawa wewnętrznego związków wyznaniowych określających osobę duchowną, przed którą składa się oświadczenia o zawarciu małżeństwa. Tego rodzaju zabieg nie mógł spowodować jakichkolwiek zmian w obowiązującym stanie prawnym, bowiem nowopowstały wykaz ani nie uchyla, ani nawet nie wykonuje przepisów rangi ustawowej. 
Wprowadzenie wykazu stanowisk, których zajmowanie upoważnia do przyjmowania oświadczeń o wstąpieniu  w związek małżeński – owszem – miało szansę wywarcia jakiegoś pozytywnego skutku – o ile wykaz ten stanowiłby precyzyjne odwzorowanie przepisów prawa wewnętrznego uprawnionych związków wyznaniowych, określających osoby duchowne, przed którymi składa się oświadczenie o zawarciu małżeństwa. Tak się jednak nie stało. W przedmiotowym wykazie zamieszczono kategorie duchownych, które nie posiadają jurysdykcji do asystowaniu przy zawieraniu małżeństwa, jak również pominięto informacje na temat zasad udzielenia delegacji do asystowania oraz kompetencje świadków urzędowych, rekrutujących się spośród osób świeckich. 
Podstawą przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, iż decyzje w obszarze przygotowania projektów aktów normatywnych w przedmiocie określenia świadka urzędowego zawarcia małżeństwa podejmowane są przez przedstawicieli administracji rządowej, pochodzących z politycznego nadania, nie posiadających nawet podstawowej wiedzy merytorycznej w dziedzinie, którą się zajmują. Jako szczyt nieporozumienia należy uznać pogląd prezentowany przez czynniki rządowe, jakoby kwestia określenia przesłanek koniecznych zawarcia małżeństwa podlegającego prawu polskiemu nie należała do kompetencji państwa.
         
PARTICIPATION OF OFFICIAL WITNESS IN THE PROCEDURE OF CONCLUDING MARRIAGE IN THE DENOMINATIONAL FORM UNDER THE REGIME OF A NEW LAW ON CIVIL STATE ACTS


Both in doctrine and judicatory a view has been reinforced that a person accepting statements of concluding marriage must be properly enshrined. The necessity of appropriate enshrinement of an official factor undoubtedly occurs also in case of entering into marriage in the religious form. Therefore it is extremely significant to establish criteria defining an appropriate enshrinement of official witness to accept statements about simultaneous concluding civil and denominational marriage. This presentation consists of three parts. The first one has a  dogmatic character and helps to discuss a  legal state in the discussed range within the years 1998-2015. In the second part the doctrine demands and legislative initiatives undertaken in an analogous period have been characterized. In the last part changes introduced by the act: Law on civil state acts, which came into force on 1 March 2015, have been discussed. The article has showed that new regulations not only consolidate but even deepen in legal transactions the state of uncertainty within realization of a necessary premise concerning participation of official witness in the procedure of concluding marriage. A list of posts were introduced into legal transactions, which occupation entitles to accept statements of concluding marriages with simultaneous remaining in force of ecclesiastical law regulations acquiring regulations of internal law of religious associations which define a clergyman in front of whom statements of entering into marriage are made. This kind of procedure could not cause any changes in the valid legal state since a newly-formed list neither revokes nor conducts regulations of statutory importance. Introduction of the list of posts, which occupation entitles to accept statements of concluding marriage, indeed had a chance to make some positive effect provided that list was a precise imitation of internal law regulations of entitled religious associations defining clergymen in front of whom statements of entering into marriage are made. It did not happen though. In the subject list categories of clergymen who do not have jurisdiction to assist while concluding marriages have been placed as well as information on the rules of providing expenses to assist and competences of official witnesses recruited from among laic persons have been omitted. The basic reason for that state of affairs is the fact that decisions within preparation of normative acts in the subject of defining official witness of concluding marriage are made by representatives of government administration coming from political nomination and not having even fundamental factual knowledge in the field they deal with. A view represented by governmental bodies that the issue of determining necessary premises of concluding marriage subject to Polish law does not belong to competence of the state should be considered the peak of misunderstanding.
 
Keywords: marriage, denominations, clergyman, ecclesiastical law



Michał Skwarzyński 
ORZECZENIE TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO W SPRAWIE SYGN. AKT SK 54/13 W PRZEDMIOCIE PRZESTĘPSTWA OBRAZY UCZUĆ RELIGIJNYCH W ŚWIETLE STANDARDÓW STRASBURSKICH

Przedmiotem analizy niniejszego artykułu jest zbadanie czy Wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. akt SK 54/13 odpowiada standardom strasburskim. Artykuł rozpoczyna się od analizy samego pojęcia i istoty bluźnierstwa. Wskazano także na kolizję wolności słowa z prawem człowieka do wolności sumienia i wyznania. Praca przedstawia również orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie bluźnierstwa. W końcowej części analiza dotyczy praw osób trzecich dotkniętych bluźnierstwem na gruncie systemu ochrony praw człowieka, wobec aktualnego problemu, jakim jest imigracja.

RULING OF  THE CONSTITUTIONAL TRIBUNAL ON THE CASE OF REF. FILE NO SK 54/13 ON DEFAMATION OF RELIGIOUS FEELINGS IN VIEW OF STRASBURG COURT STANDARDS

This article is to present research, the Polish Constitutional Court judgment in case no. SK 54/13, and the answer to the question whether corresponds to the standard Strasbourg. The article begins with an analysis of the concept and essence of blasphemy. It was also in conflict with the freedom of expression and freedom of conscience and religion. The paper presents the case law of the European Court of Human Rights to regarding blasphemy. The final part of the analysis concerns the rights of people affected by blasphemy on the basis of system of human rights, whereas in the current issue of immigration. 
 
Keywords: blasphemy, freedom of speech and artistic expression, the right to freedom of thought conscience and religion, system of the human rights, immigration. Polish Constitutional Court 



Ewa Zdunek

NAUCZANIE RELIGII KOŚCIOŁA POLSKOKATOLICKIEGO W SZKOŁACH PUBLICZNYCH W POLSCE

Ustawowa możliwość pobierania nauki religii w szkole publicznej została zagwarantowana wyznawcom wszystkich religii. Wynika to z konstytucyjnego zapisu o równouprawnieniu obywateli, bez względu na ich wyznanie. Takie stanowisko przyjął także Trybunał Konstytucyjny, który stwierdził, że regulacje dotyczące Kościoła katolickiego mają zastosowanie także do innych kościołów i związków wyznaniowych. Dyskusja dotycząca równouprawnienia obywateli innych wyznań oraz innych Kościołów i związków wyznaniowych pojawiła się na tle wprowadzenia nauczania religijnego do szkół publicznych. Zarzucano stosowanie uprzywilejowanej polityki wobec Kościoła katolickiego, pomimo że ustawa o systemie oświaty z 1991 r. przewidywała możliwość zorganizowania nauczania religijnego także w stosunku do wyznawców innych religii chrześcijańskich oraz niechrześcijańskich. 
Zgodnie z przytoczonymi aktami prawnymi, inne Kościoły i związki wyznaniowe miały zagwarantowaną możliwość zorganizowania nauczania w szkołach publicznych na życzenie rodziców, zaś kwestię przeprowadzenia samej organizacji regulować powinno rozporządzenie. Praktyka pokazała, że rozporządzenia nie były zawsze opracowywane w  porozumieniu z przedstawicielami poszczególnych wspólnot religijnych, co  być może jest o tyle uzasadnione, że biorąc pod uwagę liczbę i różnorodność wspólnot religijnych w Polsce mogłoby okazać się niemożliwym objęcie ich wszystkich jednakową regulacją prawną. Tym niemniej Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej  z 1997 r. stanowi, iż stosunki między państwem i Kościołami i związkami wyznaniowymi kształtowane są w duchu poszanowania własnej autonomii i niezależności każdego w swoim zakresie, a także na zasadzie współdziałania na rzecz człowieka i dobra wspólnego. Kościoły i związki wyznaniowe są podmiotami  i korzystają z uprawnień w stosunku do państwa. Zatem prawo do zakładania i prowadzenia szkół i przedszkoli oraz prowadzenia lekcji religii w oświatowych placówkach  publicznych posiadają wszystkie kościoły i związki wyznaniowe zarejestrowane i legalnie działające w Polsce. Państwo nie powinno czynić żadnych różnic pomiędzy poszczególnymi podmiotami, pomimo, że w Polsce pozycję dominującą posiada Kościół katolicki. Ponadto, na pozycję prawną innych, niż katolicki, Kościołów i związków wyznaniowych ma wpływ Konkordat z 1993 r. zawarty pomiędzy Stolicą Apostolską i  Rzecząpospolitą Polską. Wynika to z przepisu Konstytucji, który stanowi o nadrzędności obowiązywania Konstytucji nad innymi aktami prawnymi (art. 8 ust. 1) oraz zasady równouprawnienia kościołów i związków wyznaniowych (art. 25 ust 1). Nadrzędna pozycja Konstytucji oznacza zakaz uchwalania aktów prawnych niezgodnych z jej zasadami, zaś zasada równouprawnienia kościołów i związków wyznaniowych wymaga przeniesienia treści norm prawnych zawartych w Konkordacie na pozycję prawną pozostałych wspólnot religijnych. W doktrynie prawa wyznaniowego nie występuje jednomyślność w kwestii odczytywania zasady równouprawnienia. Zgodnie z jedną z wykładni zasada równouprawnienia implikuje wyraźny nakaz nałożony na wszystkie organy państwowe przyznania jednakowej sytuacji prawnej dla wszystkich wspólnot religijnych. W konsekwencji, wszystkie uprawnienia, które przysługują Kościołowi katolickiemu na mocy Konkordatu powinny przysługiwać także innym kościołom i związkom wyznaniowym.
Druga interpretacja mówi, że wedle konstytucyjnej zasady równouprawnienia podobne traktowanie wszystkich Kościołów i związków wyznaniowych powinno być realizowane tylko ze względu na posiadanie przez nich określonej cechy i tylko ze względu na posiadaną cechę. Zatem, w sytuacji, gdy między poszczególnymi wspólnotami zaobserwować można znaczące różnice, powinno się je traktować w sposób odmienny i zawsze odpowiednio do owego zróżnicowania. Wydaje się, że w zakresie rozumienia zasady równouprawnienia Kościołów i związków wyznaniowych słuszne jest przyjęcie metody różnicowania podmiotów na te, które mogą otrzymać całkowite przeniesienie postanowień konkordatowych do swojego statusu prawnego oraz na te, które mogą korzystać tylko z niektórych jego postanowień, czy nawet w ogóle zostać wyłączonym z możliwości skorzystania z postanowień Konkordatu. Normy z art. 12 Konkordatu dotyczące prawa do nauczania religii zostały odpowiednio rozszerzone na inne kościoły i związki wyznaniowe. W związku z tym, warunki i sposób wykonywania tego uprawnienia winno określać rozporządzenie. O prawie innych związków wyznaniowych do religijnego nauczania jest mowa także w ustawie o gwarancjach wolności sumienia i wyznania. W art. 20 ust 1 i 2 wskazano, że związki wyznaniowe mają prawo do nauczania swojej religii oraz wychowania dzieci  i młodzieży za zgodą rodziców lub opiekunów prawnych. Sytuacja prawna rodziców należących do Kościoła Polskokatolickiego powinna być zatem równa sytuacji prawnej rodziców należących do innych Kościołów i związków wyznaniowych, w tym Kościoła katolickiego. Tymczasem dopiero treść rozporządzenia Ministra Edukacji z 2014 r. przewiduje ochronę tego prawa dla wszystkich dzieci i ich rodziców w zakresie wychowania religijnego, czyli po upływie ponad 20 lat od ponownego wprowadzenia religii do szkół.
 
POLISH CATHOLIC CHURCH TEACHING RELIGION IN PUBLIC SCHOOLS

Statutory opportunity to receive teaching religion in a public school has been guaranteed for all religions. This is due to the constitutional provision on equality of citizens, regardless of their religion. For example Polish Catholic National Church in Poland can be concluded that, although the Law on the Education System of 1991. provided for the possibility of organizing religious instruction also in relation to the followers of other religions, Christian and non-Christian, and in accordance with the provisions in the mentioned Act other churches and religious associations were granted the opportunity to organize teaching in public schools at the request of parents, the practice showed the Regulation have not been always developed in consultation with representatives of various religious communities. Only the content of the Regulation of the Minister of Education from 2014. provides protection for the rights of all children and their parents in the field of religious education, which after more than 20 years since the re-introduction of religion into schools. 

Keywords : Polish Catholic Church, religious education.